PCR pochodzi z odpadów powstałych po wykorzystaniu produktu przez użytkownika końcowego, natomiast PreCR z odpowiednich strumieni odpadowych powstających przed etapem konsumpcji. Kluczowa jest prawidłowa klasyfikacja źródła materiału.
PCR – materiał pokonsumencki
PCR odnosi się do materiału odzyskanego z odpadów powstałych po wykorzystaniu produktu przez użytkownika końcowego. Typowe przykłady to opakowania zebrane po konsumpcji lub inne wyroby, które zakończyły pierwotny cykl użytkowania.
PreCR – materiał przedkonsumencki
PreCR pochodzi z odpowiednich strumieni materiałowych powstających w procesach produkcyjnych przed etapem konsumpcji. Nie każdy odpad zakładowy automatycznie spełnia jednak definicję materiału przedkonsumenckiego z recyklingu.
Przemiał wewnętrzny wymaga szczególnej uwagi
Materiał zawracany bezpośrednio do tego samego procesu produkcyjnego może mieć inny status niż materiał, który rzeczywiście opuścił proces jako odpad i został poddany recyklingowi. Sam fakt rozdrobnienia odpadu technologicznego nie tworzy automatycznie PreCR.
Dlaczego rozróżnienie jest ważne?
- klient może wymagać określonego udziału PCR;
- PPWR w art. 7 odnosi minimalne poziomy do materiału z recyklingu pokonsumenckiego;
- certyfikat i deklaracja powinny jasno wskazywać pochodzenie materiału;
- bilans ilościowy powinien rozdzielać strumienie, jeżeli ma to znaczenie dla zakresu.
Przykład
Produkt może zawierać 50% materiału z recyklingu, z czego 30% stanowi PCR, a 20% PreCR. W takim przypadku prawidłowa komunikacja powinna zachować rozróżnienie, jeżeli odbiorca lub wymaganie prawne pyta konkretnie o PCR.
Jak dokumentować pochodzenie?
Potrzebne mogą być informacje od dostawcy, dokumenty zakupowe, status certyfikacji, opis źródła odpadu oraz dane pozwalające powiązać materiał z właściwą kategorią.
Najważniejszy wniosek
„Materiał z recyklingu” jest pojęciem szerszym niż PCR. Profesjonalny system danych powinien umożliwiać rozróżnienie pochodzenia wszędzie tam, gdzie wpływa ono na certyfikację, deklarację lub zgodność prawną.