Najważniejsze jest ustalenie, które parametry są krytyczne dla klienta i procesu, jak często są badane oraz co firma robi z wynikiem poza specyfikacją. System musi być powtarzalny i oparty na zapisach.
Specyfikacja jest punktem wyjścia
Organizacja powinna określić, jakie cechy produktu są kontrolowane i jakie mają granice akceptacji. Zestaw parametrów zależy od polimeru, formy materiału, procesu i wymagań klienta.
Parametry powinny mieć uzasadnienie techniczne
W zależności od materiału mogą mieć znaczenie m.in. wilgotność, zanieczyszczenia, barwa, gęstość, wskaźnik płynięcia, lepkość, obecność innych polimerów, zawartość ciał obcych czy parametry mechaniczne.
Plan pobierania próbek
Wynik badania jest wiarygodny tylko wtedy, gdy próbka reprezentuje badaną partię. System powinien określać miejsce pobierania, częstotliwość, sposób przygotowania i identyfikację próbki.
Metody badań
Dla każdego parametru należy określić metodę, wyposażenie, jednostkę, kryterium akceptacji i odpowiedzialność. Jeżeli badanie jest zlecane na zewnątrz, zakres współpracy z laboratorium powinien być udokumentowany.
Postępowanie z wynikiem poza specyfikacją
Organizacja powinna wiedzieć, kto podejmuje decyzję o blokadzie, ponownym badaniu, przeklasyfikowaniu, przerobie lub odrzuceniu materiału. Ważne jest zachowanie identyfikowalności decyzji.
Trend jest równie ważny jak pojedynczy wynik
Analiza zmian w czasie może wykazać pogorszenie jakości surowca lub procesu zanim pojawi się formalna niezgodność. Przydatne są zestawienia według dostawcy, linii, zmiany produkcyjnej lub rodzaju materiału.
Jakość i bilans ilościowy opisują różne rzeczy
Bilans odpowiada na pytanie „gdzie trafiła masa?”, a kontrola jakości – „czy materiał spełnia wymagania?”. W dojrzałym systemie oba obszary są powiązane, ale nie zastępują się wzajemnie.
Najważniejszy wniosek
Kontrola jakości nie powinna sprowadzać się do posiadania wyników. Musi istnieć logiczny system od specyfikacji i pobrania próbki po decyzję dotyczącą konkretnej partii.